552 keer Pinturricchio

Als fan van Fiorentina hoor je tégen Alessandro Del Piero te zijn. Del Piero is boegbeeld van aartsrivaal Juventus. En Del Piero scoorde de belangrijkste en meest wonderschone doelpunten uit zijn carrière uitgerekend tegen Fiorentina. Dat doet pijn. Aan de boorden van de Arno vinden ze Ale daarom maar een vervelend mannetje. Een aansteller. Een intrigant, net als al die andere verdomde gobbi (gebochelden) uit Turijn. Del Piero de tuimelaar, met zijn handtassenloopje. Met die veel te overdreven getrimde bakkebaarden en die - in een vroeg stadium van zijn carriere, tenminste – highlights in het haar. Homo. Zeggen ze dan, in Florence. In Turijn zeggen ze dat niet. Daar dragen ze Del Piero op handen. Hij is al jaren het gezicht van de club en won in die periode ontelbare prijzen. Toen Juventus in 2006 voor straf werd teruggezet naar de Serie B bleef Del Piero zijn jeugdliefde trouw, terwijl Ibrahimovic, Cannavaro en Zambrotta voor zichzelf en voor Inter, Real en Barcelona kozen. En Del Piero ondertussen maar blijven scoren, natuurlijk. Ook in de Serie B. Uit vrije trappen, penalty’s, met een lobje of gewoon met het buitenkantje. Clubtopscorer allertijden was hij al en vorige week bereikte Del Piero opnieuw een mijlpaal. Met 552 duels in dienst van Juventus FC heeft Del Piero het clubrecord van Gaetano Scirea inmiddels geëvenaard. Een held was hij al maar mocht Ranieri zijn aanvaller aanstaande zondag opstellen tegen Palermo, dan wordt Del Piero in Turijn definitief heilig verklaard. Het is dus toch nog goed gekomen met de jongste telg uit het gezin van Gino en Bruna del Piero. Wie had dat kunnen denken? Zelfs pa en ma vroegen zich lange tijd af wat er toch terecht moest komen van dat nakomertje, dat ziekelijke ventje dat maar niet wilde groeien. Mama Bruna vond een voetbalcarrière maar niks. Die zag Ale liever elektricien worden, net als pa. Veel veiliger. Want stelde je eens voor dat zo’n Marco Materazzi de kleine Alessandrino op een dag dwars door midden zou schoppen? Op verzoek van mama werd Alessandro in de jeugd van San Vediamo daarom op doel gezet. Totdat oudere broer Stefano zijn moeder op een goede dag eens flink door elkaar rammelde en zei: ‘Je zoon is aanvaller. Zie je dan niet hoe goed hij is?’ Daarna ging het rap met de ontwikkeling van het mannetje. Via Conegliano Calcio, naar Padova in de Serie B, naar Juve in de Serie A. De ontdekking van Giampiero Boniperti groeide in Turijn snel uit tot lieveling van het publiek en wist in FIAT-baas Gianni Agnelli zijn grootste fan. Als het goed ging was het genieten geblazen, maar de balkunstenaar dreef zijn baas soms ook tot waanzin. Als de vorm weer eens weken zoek was, bijvoorbeeld. Dan noemde Agnelli zijn sterspeler pesterig Godot, naar de hoofdpersoon uit Samuel Beckett’s toneelstuk ‘Wachten op Godot’, ook een soort Verlosser, op wie je kunt wachten tot je een ons weegt. De andere keer vergeleek l’Avvocato de dribbels van Del Piero met de penseelstreken van Renaissance-kunstenaar Pinturicchio, al vond de voorzitter dat Alessandro niet in de schaduw kon staan van dat andere genie; Roberto Baggio, die hij Raffaello noemde, naar een nog belangrijkere schilder uit dezelfde Renaissance-periode. Als fan van Fiorentina hoor je tégen Del Piero te zijn. Ik ben dat niet. Ik ben voor. Gewoon. Omdat Del Piero privé een hele aardige jongen is, die met echtgenote Sonia en zoontje Tobias een bijzonder bescheiden leven leidt, zonder poeha en ver weg van de spotlights. Omdat akkefietjes met trainers door Del Piero nooit worden uitgevochten op straat. Del Piero haalt zijn gram liever op het veld en werd daar zelfs al eens wereldkampioen voetbal mee. Ik ben voor Del Piero omdat hij heel erg grappig is in de reclamespots van Uliveto en Rocchetta, een Italiaans bronwatermerk, waarin hij zich met zichtbaar plezier op de hak laat nemen door twee piepjonge ultras van Napoli: ‘Noi tifiamo Napoli...tie!’ Ik ben voor Alessandro Del Piero, sinds ik in 1999 in Delle Alpi de wedstrijd Juventus tegen Parma bezocht, samen met Bruno Giuntoli, een Italiaanse vriend uit Rotterdam, die zijn idool na afloop in de catacomben gepassioneerd om de hals vloog. ‘Ale, sei grande. Sei grande, Ale!’, schreeuwde en danste Bruno met een gekopieerde perspas om de hals. Veel afkeurende blikken in de objectieve ogen van echte journalisten in de perszaal, maar gelukkig kon Del Piero zelf wel lachen om de liefdesverklaring van de Rotterdamse Italiaan. Die schudde Bruno na afloop zelfs keurig de hand en gaf een handtekening. Had ik Tacchinardi niet zo snel zien doen. Of, pak ‘m beet, Edgar Davids in zijn jonge jaren? Afijn, ik ben dus voor Alessandro Del Piero. Vooral sinds ik de nu volgende citaten (met bijhorende jaartallen) las in een verhaal in Linea Bianca, de Italiaanse uitvoering van Hard Gras.
1979: ‘Mama, doe het licht niet uit. Ik ben bang in het donker’.
1983: ‘Mama, ik ben een adelaar die hoog in de lucht vliegt. Stefano is een dolfijn, papa is een stier en jij, mama, jij bent een kangaroe’.
1992: ‘Ik heb leren voetballen door te proberen ’s nachts de lichtschakelaar te raken’. Het wachten op Godot is voorbij. De toekomst is voor altijd aan Pinturicchio.

Super-Pippo

Het waren de weken van Cipollini. Tanto tanto Cipo. Veel foto’s en berichten. Cipo in een Hummer, de ploegleidersauto van Rock Racing. Cipo in volle sprint, Cipo op zijn billen onderuit. Cipo, Cipo, Cipo en het einde is voorlopig niet in zicht. Vorige week begon de la Gazzetta dello Sport ineens over Cipo aan de start van Milano-Sanremo, de koers die in 2002 al eens door hem gewonnen werd. Hoorde de Koning niet gewoon thuis in de 99ste editie van la Classicissima, stelde de roze sportkrant? Zou dat geen ultiem eerbetoon zijn? Helemaal gezien het feit dat de voorjaarsklassieker dit jaar wordt verreden op 22 maart, toevallig de dag dat Cipo zijn 41ste verjaardag viert. Van Angelo Zomegnan, de baas van de Giro en Sanremo die, mag het vast. Maar van Pat McQuaid van de UCI vast niet. Wie wél mag meedoen, is de winnaar van 2006; Filippo Pozzato. De zelfbenoemde glamourboy van het peloton ziet in zichzelf graag de opvolger van Cipo, maar persoonlijk vind ik dat Superpippo te zeer zijn best doet om op zijn idool te lijken. Je kunt ook té graag willen. Wat men ook van Cipollini moge vinden - te stoer, te geil of te snel – één ding is zeker: Cipo IS de geboren macho. In vlees en bloed. Van veinzen is geen sprake. Cipo vergeef je de highlights in het haar, voor Pippo Pozzato geldt dat niet.

Lees meer van de column van Verhoofstad in de nieuwste Wieler Revue, nu in de winkel.

www.wielerrevue.nl

Een nieuw seizoen Dekker

Aan het einde van een lange wielerloze winter staat met de Omloop het Volk de officieuze ouverture van het seizoen op de agenda. Lekker weer koersen. Eindelijk! Ook voor Thomas Dekker, Neerlands hoop in bange wielerdagen, die op dit moment in Spanje meedoet aan de Ronde van Valencia. De ambitie van de Rabo-renner is dit seizoen onverminderd groot. ‘Ik wil een klassieker winnen. Luik, de Waalse Pijl of de Amstel Gold Race. Ja graag. En goed rijden in de Tour’. En het liefst geen gedonder met die heup natuurlijk. Tsja, die heup. Hoe is het eigenlijk met DE HEUP van Thomas Dekker? Dat verdomde gewricht dat hem vorig jaar zo vaak dwars zat. ‘Goed, kijk maar’, zegt Dekker terwijl hij in Lucca de benen de lucht in zwiert. Officieel heet het om een slijmbeursontsteking te gaan, een irritatie die wordt veroorzaakt doordat het bovenbeen niet soepeltjes in de heupkom scharniert. ‘Bij iedere omwenteling op de fiets schraapte het daardoor bot tegen bot en dat ging zeer doen. Ik heb me de afgelopen tijd heel erg intensief laten behandelen. Dat waren sessies van wel drie uur aan een stuk. En maar oprekken die boel. Op een gegeven moment lag mijn been zowat verticaal naast mijn oor in de lucht. Nu voelt het weer lekker los. En belangrijker: ik rij zonder pijn’. Dekker kampt wel met een lichte conditionele achterstand. Tijdens het trainingskamp van de Rabobankploeg in Spanje speelde de blessure namelijk weer op en keerde Dekker vroegtijdig naar huis. Thuis. Dat is tegenwoordig Montecarlo, de officiële residentie van de renner. Maar ook Dirkshorn, in Noord-Holland, waar de feestdagen met de familie werden doorbracht. En Lucca natuurlijk, de Toscaanse uitvalsbasis waar hij de afgelopen jaren vaak verbleef. En ook al zette hij de samenwerking met zijn ‘dopingtrainer’ Luigi Cecchini inmiddels stop, Dekker mag er nog altijd graag komen. Gewoon, om vrienden te bezoeken of om te trainen. In de Apennijnen, tegen de Monte Serra omhoog of in een treintje op het vlakke. Kilometers maken achter de scooter van zijn vriend Stefano, achter de rug van de inmiddels afgezwaaide doortrapper Michele Bartoli of aanhaken bij Mario Cipollini, de sprinter die onlangs zo verassend zijn rentree maakte voor de Amerikaanse wielerploeg Rock Racing. ‘Goh, die Cipo. Is bijna 41 jaar, maar dus niet bij-te-houden he? We trainen met hetzelfde systeem, dat het aantal omwentelingen telt, wattages zus, tijdritblok zus. En een power dat die Cipo heeft, echt ongelooflijke snelheden haalt hij nog steeds. En elke dag natuurlijk een ander tenue aan. Alles op elkaar afgestemd. Shirtje, broek, kousen, valhelm én fiets in dezelfde kleur groen, roze, zwart of wit. En tijdens de training minstens twee keer afstappen als hij langs de weg een mooi vrouwtje ziet staan. Wel lachen hoor. Ik vind het wel mooi dat zo’n kleurrijke figuur weer terug is in de wielersport. Je hoort mensen nu al praten over die patsers van Rock Racing in hun enorme Hummers als ploegleiderswagen, maar ik vind dat de wielersport af en toe best wat opgeleukt mag worden. Is toch mooi voor het publiek? Die komen toch graag naar een Cipollini kijken?’, aldus Dekker die met Cipollini overigens gemeen heeft dat hij sindskort part-time inwoner van Lucca is. Als de Rebo-renner tot nu toe voor een paar dagen in het vestingstadje verbleef, logeerde hij steeds in hotelletjes of bij een vriend. Dat moest maar eens afgelopen zijn. Vond Dekker, die dit najaar een appartement kocht in het historische centrum van de stad. In een prachtig oud pand, dat vroeger dienst deed als hoofdkantoor van een bank. ‘De fietsen staan straks veilig in de kelder, in de voormalige kluis’. Vanuit het raam op de eerste verdieping kijkt Dekker tegen de façade van een oud Romeins anfiteatro. Ook handig: het appartement is tegenover sportspeciaalzaak Tuttosport en naast de mercato. Hoeft Thomas straks maar de hoek om voor een paar verse plakken prosciutto en wat pomodori voor op de boterham. De flat meet ruim honderd vierkante meter, heeft twee slaapkamers en twee badkamers. ‘Handig voor als er gasten komen’. Een kennis van een kennis hielp Thomas met de inrichting, want tsja, ga dat allemaal maar eens uitzoeken in je eentje. Bankstellen, bedden, lampen, vloerkleden voor op de granitovloer, een lekker groot televisietoestel en een open keuken met inbouwapparatuur. Niet te doen, toch? Dekker heeft wel wat beters aan zijn hoofd. De inrichting is over het algemeen sober en modern. Alleen bij het uitkiezen van een bed ging Dekker voor extravagant, maar toen het knalroze ding de flat werd binnengedragen, bleek dat toch iets over de top. ‘Stond voor geen meter, hebben ze meteen weer weggehaald’. ‘Ze’ zijn de Italiaanse binnenhuisarchitecten die Dekker bij zijn keuze adviseerden. ‘Het kost een paar centen, maar dan heb je ook wat. Het is echt helemaal áf’, zegt Dekker trots, al moest hij onlangs nog wel zelf op en neer naar de IKEA in Florence. ‘Niet echt mijn winkel, maar waar haal je anders bestek vandaan?’ Inmiddels is de inrichting bijna voltooid en het gas, water en licht aangesloten. Het enige dat er nu nog aan ontbreekt is een mooie foto voor boven het bed. En nee, dan doelt Dekker dus niet op een afbeelding van een rondborstige blondine. ‘Eigenlijk ben ik dus op zoek naar een mooie zwart-wit foto van Coppi en Bartali om te laten uitvergroten. Dat zou hier toch geweldig passen in dit interieur?’ Hij lacht. Het leven is vurrukkulluk. Dekker hoor je niet klagen, die telt zijn zegeningen. Je moest eens weten hoe vaak hij op de fiets aan zijn vader denkt. ‘Die stond als 13-jarige al op het land en moest tot zijn 25ste al zijn geld aan zijn ouders afgeven. Dat was heel normaal, maar dat kun je je nu toch niet meer voorstellen? Veel respect hoor, voor die man’. Hoe anders ziet het leven van de zoon er vooralsnog uit. Die zwoegt niet op het land, die zit op de fiets. Die heeft van zijn hobby zijn beroep kunnen maken, anders had de 23-jarige wielrenner nu misschien wel voor de klas gestaan. Lesgeven aan kinderen op de basisschool, want dat toekomstperspectief zag Dekker vroeger ook wel zitten. ‘Ik ben echt dol op kinderen’. Of de wielrenner ooit nog meester wordt, valt te bezien. Voorlopig eerst maar even koersen en winnen als het kan.

Sportief gebaar in Puglia

Goed nieuws voor de voetbalcynici onder ons die het tegenwoordig maar niks vinden, het spel met de bal, en die terug verlangen naar die goeie ouwe tijd, toen kameraadschap nog bestond en de schwalbe nog uitgevonden moest worden; sportiviteit in de sport bestaat. Nog steeds. Jawel. Zelfs in Italië. En in ieder geval in de wereld van amateur-voetballer Francesco Cannarozzi uit Puglia. Tijdens de topper tegen Corato had de spits van Lucera de bal het afgelopen weekend maar voor het intikken, maar de topscorer besloot voor open doel naast te punteren. Niet omdat hij die boel niet goed raakte, maar gewoon, omdat even verderop een tegenstander geblesseerd op de grond lag. Respect, weet je wel. Van én voor een man van eer. Dat zie je wel vaker in de zuidelijke regionen van de laars. Hoe dan ook: De actie viel op, aangezien het in Italië gewoonlijk over supportersgeweld en ruzie en agressie binnen de lijnen gaat. In de media werd Cannarozzi deze week gepresenteerd als een halve voetbalheilige die toch wel erg onbaatzuchtig was geweest, schreef de La Gazzetta 'De spits is met 25 goals topscorer in de hoogste amateurklasse en hij had er vermoedelijk graag nummer 26 aan toegevoegd'. Dat Cannarozzi behalve een onbaatzuchtig man ook een ijzersterke spits is, bewees hij een paar minuten later. Het applaus op de tribune vanwege Cannarozzi's sportieve geste was amper verstomd of de aanvaller joeg het leer alsnog snoeihard achter de doelman van Corato in het net: 2-1. Held en matchwinner, Cannarozzi is de winnaar van de week.

Voetbal-opera

Weer een fijn reclamefilmpje van de Italiaanse betaalzender Sky om de kijker attent te maken op de verschillende topduels van Italiaanse clubs in de Champions League van aankomende week, te weten: Milan-Arsenal, Roma-Real en Inter-Liverpool. Met Gianluca Vialli, Luca Marchegiani, Massimo Mauro, José Altafini en presentator Fabio Guadagnini als de 5 Madrigalisti Moderni, een komisch Italiaans quintet. Beppe Bergomi en commentator Fabio Caressa zitten als toeschouwers op de eerste rij in de zaal. Not amused...

Held Maldini

Paolo Maldini is in Italië held voor het leven. Dat was hij al een tijdje, maar de mythe rond de 39-jarige Milanista blijft maar aanzwellen. Afgelopen week kreeg de aanhang van de Milanese club twee dompers te verwerken; het zag Ronaldo zwaar geblesseerd uitvallen en tegen Parma kwam de club zaterdag niet verder dan 0-0. Het zit Milan dit seizoen niet mee in de Serie A. Gelukkig is er dan nog altijd Paolo Maldini om de boel op te fleuren. De verdediger viel in Parma in en tekende daarmee voor zijn 1000ste officiële wedstrijd voor de rossoneri. 1000! Het was, daar in Parma, misschien niet het decor dat je de jubilaris wenstte maar hoorde je Maldini klagen? Van een te groot ego heeft de verdediger geen last. Hij baalde gewoon dat er niet gewonnen werd. Voorbeeld-prof. Niet mekkeren, maar zelf-kritisch durven zijn. Ook na 23 jaar voetbal op het hoogste niveau.

8.427 dagen geleden, op 20 januari 1985 maakte de 17-jarige Paolo zijn debuut tegen Udinese en trad daarmee in de voetsporen van zijn vader Cesare. Maldini senior vertelde me ooit dat hij die dag niet in Udine maar in Milaan op de tribune zat, tijdens een duel van Inter, om als bondscoach wat internationals van zijn Italië onder de 21 te bekijken. Goh, wat had hij gebaald toen fans hem verwittigden dat zijn zoon een paar honderd kilometer verderop was ingevallen. Snel heeft Cesare op de tribune toen zijn spullen gepakt en is in de parkeergarage onder San Siro in de auto gaan zitten. In z'n eentje, luisterend naar de het commentaar op de radio. En iedere keer als de verslaggever zei: 'Aan de bal is Paolo Maldini, zoon van Cesare...', pinkte senior een traantje weg achter het stuur. Hij wist wel dat Paolo talent had maar had in zijn zoon nooit écht zijn opvolger gezien. Daarvoor was Paolo teveel een dromer, dacht hij. Pa had het mis. 23 jaar na die koude dag in januari heeft de zoon, de vader in alles overtroffen. Paolo Maldini speelde meer duels, won meer prijzen, is meer mythe. En wat vindt de vader daar eigenlijk van?', vroeg ik hem ooit aan de toog van zijn stamcafé in Milaan. 'Die vindt dat het zo goed is', aldus een trotse Cesare Maldini in l'Osteria del Pallone.

Deze week kwam Maldini aan het woord in de La Gazzetta dello Sport. Hij vertelt tijdens dat interview dat ploeggenoot Serginho hem wel eens vraagt: 'Goh Paolo, hoeveel nachten denk je tijdens al die jaren wel niet in trainingskamp te hebben doorgebracht?' Maldini: 'Veel, heel veel. Maar ik klaag liever niet. Ik heb het geluk gehad nooit écht zwaar geblesseerd te zijn geraakt, het geluk dat ik voor een geweldige club speel, het geluk dat voetbal mijn grootste passie is, waardoor ik altijd plezier in mijn vak heb gehad'.

Hij speelde ooit tachtig wedstrijd op een rij zonder te verliezen, maar onoverwinnelijk voelde de verdediger zich nooit. Maldini: 'Het was hoogstens een stimulans om elke week nog wat extra te geven, om die serie zo lang mogelijk in stand te houden. Winnen is lastig. Reden te meer om zoveel mogelijk van overwinningen te genieten. Dat heb ik altijd gedaan'.

Welke wedstrijd zou hij graag opnieuw beleven? Maldini: 'Mijn allereerste wedstrijd, tegen Udinese. Vanaf die dag voel ik mij famililied van Milan'.

Volgende vraag. Wat zou je je zoon Christian, die ook verdediger wil worden, mee willen meegeven? Maldini: 'Nooit opgeven, is een belangrijke les die ik van Franco Baresi heb geleerd. Er bestaan genoeg beelden van mij in een wanhopige poging om de bal te onderscheppen, in uitzichtloze situaties, hopend op een foutje van de tegenstander. Het is mee eens overkomen tijdens Milan - Roma, toen ik op die manier de bal van Totti afpakte. En dat probeer ik dan over te dragen op mijn zoon. Voor het overige laat ik hem met rust en laat ik het aan de trainers van Milan over'.

Welke DVD zou je Berlusconi cadeau willen doen? Maldini: 'Een DVD met beelden van AC Milan-Steau Boekarest, de 1e Europa Cup I'.

Welke nederlaag zou je willen uitwissen? Maldini: 'De nederlaag tegen Olympique Marseille, toen we van het veld stapten omdat bij ons het respect ontbrak om de nederlaag te aanvaarden'.

Wat was je beste wedstrijd tot nu toe en wat was de slechtste? Maldini: 'Ik ben heel vaak ontevreden van het veld gestapt'.

Van welke trainer heb je het meest geleerd? Maldini: 'Van Liedholm, ook van Sacchi en Capello'.

Welke wedstrijd zou je graag over willen doen? Maldini: 'De verloren EC I-finale in Istanbul tegen Liverpool. De meest pijnlijke nederlaag van mijn carriere, maar tegelijkertijd hebben we dat duel als ploeg uitzonderlijk goed gevoetbald'.

Fabio Cannavaro is je record van 126 interlands op een paar wedstrijden genaderd. Erg als dat record sneuvelt? Maldini: 'Een beetje wel, maar erger vind ik het dat ik nooit wereldkampioen ben geworden'.

Tijdens 23 jaar voetbal heeft Maldini zijn moraal nooit verloochent. Hij vervulde zijn sportieve plicht, was eerlijk en loyaal. Maldini is een icoon van het moderne voetbal', schreef l'Equipe onlangs. Lang niet gek voor een speler die zijn carriere als dromer begon. En wat zou de vader daarvan vinden? Dat het zo goed is?

Van Basten technisch directeur Ajax?

Marco van Basten bracht deze week een bliksembezoek aan Milanello. Hij lunchte met Clarence Seedorf en sprak over diens rol binnen het Nederlands elftal, schudde handen met oude bekenden, omhelsde voormalig buurman en ploeggenoot Carlo Ancelotti en gaf ten overstaan van de aanwezige media zijn mening over Kaka en nieuwkomer Pato. Hij ging ook nog even in op het feit dat Nederland en Italië elkaar tijdens de EK treffen ('Dat is bijzonder, aangezien Donadoni en ik elkaar goed kennen') en zei over zijn eigen toekomst: 'Na de EK geloof ik dat ik ophoud als trainer. Wat ik daarna ga doen weet ik nog niet, maar ik geloof dat het wat anders wordt'. Als we Van Basten moeten 'geloven' is niets zeker maar de la Gazzetta meent dat één plus één, twee is en concludeert op basis van het bovenstaande dat Van Basten volgend jaar niet als trainer maar als technisch directeur bij Ajax aan de slag gaat.

Cipo stapt weer op de fiets

Mario Cipollini (40) maakt komend seizoen zijn rentree in het wielerpeloton. De oud-wereldkampioen zette afgelopen weekend zijn handtekening onder een contract bij het Amerikaanse Rock & Republic. Het voormalige sprintkanon gaat voor die ploeg ook optreden als manager. Het doel is om binnen vijf jaar de top te hebben bereikt binnen het mondiale wielrennen, met Ivan Basso als gedroomd kopman. Cipollini is van plan komend seizoen vijftien koersen te rijden. Zijn rentree op de fiets staat gepland voor eind februari. Dan verschijnt Super Mario aan de start van de Ronde van Californië.

De wereld is nog lang niet verlost van Mario Cipollini. In maart 2005 hing de flamboyante sprinter na afloop van Milaan-Sanremo zijn fiets aan de wilgen. Sprinter Alessandro Petacchi, Cipo’s rivaal en opvolger had zojuist de Primavera gewonnen, terwijl zijn spieren juist steeds strammer aanvoelden. Alle inspanningen ten spijt, de sprintvezels lieten zich nog maar met moeite opbollen. De spurter besloot dat het mooi was geweest. Alsof 189 prof-overwinningen niet voldoende waren geweest. De wielerwereld moest het voortaan maar zonder de 42-voudig etappewinnaar van de Giro stellen. Zei hij. Maar het het hart zei wat anders. Dat klopte nog steeds fel en vurig.

In werkelijkheid nam Cipollini nooit écht afscheid van de sport. Gestopt of niet, de sprinter in ruste leeft en denkt nog altijd als prof. Benen scheren, niet roken, niet drinken en gezond eten. Drie jaar na zijn afscheid geeft de weegschaal keurig 81 kilo aan en dagelijks trekt hij er in de omgeving van zijn geboortedorp Lucca op uit voor trainingsritjes. Dat zijn geen ommetjes van een gepensioneerd coureur in slakkengang, maar tochten van vijf á zes uur aan een stuk. Natuurlijk, aan explosiviteit heeft de spurter inmiddels ingeboet maar denk maar niet dat Bettini, Basso of Bartoli hem er zomaar af kunnen fietsen. Wereldkampioen Paolo Bettini beweerde deze week zelfs dat Cipo in bloedvorm steekt.

De wielerwereld miste de afgelopen jaren een kleurrijke figuur als Cipollini in het rijderskwartier. Andersom voelde de ex-coureur zich alleen en ongelukkig zonder fiets. ‘Eén plus één is twee’, dacht de Amerikaan Michael Ball toen hij Cipollini in september vorig jaar ontmoette tijdens een fietsbeurs in Las Vegas. Ball, die zijn fortuin maakte met het hippe high-end modemerk Rock & Republic, wil via de wielersport naamsbekendheid verwerven in Europa. Mario Cipollini is het ideale uithangbord. Hij moet de weg leiden. Laat dat maar aan mooie Mario over. Sport en mode gaan in zijn geval prima samen. Hij is persoonlijk bevriend met ontwerpers als Cavalli en de heren van Dolce & Gabbana en wie herinnert zich niet de lycra-pakken in zebra-print of de sokken, schoenen en handschoenen in bijpassende kleur als het sprintkanon een dag of wat in het roze reed. Ball heeft daarom bedacht dat Cipollini niet alleen renner en manager van zijn ploeg moet zijn, maar tevens testimonial van een nieuwe kledingcollectie van Rock & Republic die zijn naam gaat dragen. Shirtjes, broeken, brillen en andere accesoires, mede ontworpen door de renner zelf. Cipollini is in Italië een levende legende en nog altijd razend populair, dus dat kan zomaar eens een lucratief handeltje worden. En wie weet is het hem daar ook gedeeltelijk om te doen. De rechtbank van Lucca beslistte onlangs dat Cipollini 1,1 miljoen euro moet terug betalen aan de fiscus omdat de renner tijdens zijn carriere niet in Monaco woonde, zoals beweerd, maar gewoon in een villa net buiten Lucca. Om de schuld af te lossen zijn extra inkomsten welkom. Wat Cipollini’s beweegredenen ook mogen zijn: de wielerwereld kan zich opmaken voor de rentree van Re Leone.

Totti stripfiguur

Francesco Totti viel tijdens zijn carriere al heel wat eer te beurt. Zo werd hij vorig seizoen Europees topscorer en won de Gouden Schoen, Totti werd al eens uitgeroepen tot beste speler in de Serie A, won scudetti en Italiaanse bekers met zijn club AS Roma en 'er Pupone' mag zich sinds de zomer van 2006 wereldkampioen voetbal noemen. Lang niet gek. Ook buiten de lijnen is de geboren Romein succesvol. Zo verdient de spelmaker een Godsvermogen aan zijn 'Raccolte di Barzelette su Totti', een door hemzelf uitgebrachte serie boekjes met flauwe mopjes over de aanvoerder zelf. Beetje flauwe humor, op z'n Max Tailleur maar toch: prima vorm van zelfspot en een slimme zet van de voetballer die in Italië lange tijd als ongelooflijke domoor werd afgeschilderd. Nog beter: de opbrengst gaat voor een groot deel naar Unicef voor welke organisatie hij als ambassadeur werkt.

Ach, geld is voor Totti natuurlijk ook helemaal geen issue. De captain krijgt elk seizoen van Rosella Sensi zo'n 4,5 miljoen op zijn bankrekening bijgeschreven en voor elke nieuwe commercial van Vodafone wordt hij ook vorstelijk betaald. De spotjes met Totti en Rino Gattuso in de hoofdrol zijn vermakelijk, dat moet gezegd, en in Italië razend-populair. Vanwege cultheld Gattuso, maar net zozeer vanwege het Romeinse straatschoffie Totti, die overigens grootse moeite heeft met het uitspreken van de slagzin: Life is Now.

Tot slot gaat het Totti privé voor de wind want met Ilary Blasi als echtgenote en moeder van zijn twee kinderen (zoon Cristian en dochter Chanel) heeft de fantasista ook nog eens een van de meest begeerde dames van Italië te pakken. Het kan niet op. Dat dachten de tekenaars van de Italiaanse Donald Duck blijkbaar ook. Die vonden dat het daarom tijd werd om Totti in stripvorm te presenteren. Zodoende maakt de nummer tien binnenkort zijn debuut als Papertotti in 'Donald Duck en het geheim van de cucchiaio'. Cucchiaio betekent stift of lobje in het Italiaans en is een handelsmerk van Totti, die op die manier ooit Edwin van der Sar verschalkte tijdens de penaltyreeks van Euro 2000. Remember? Halve finale EK, Nederland-Italië in de Amsterdam Arena. Oranje bleef maar pingels missen terwijl Totti op z'n Panenka's de bal over de doelman van Oranje tilde, die met stomheid was geslagen. Wij, fans op de tribune, overigens ook. In de strip is Totti trouwens even virtuoos met de bal als in het echte leven, maar de cartoonheld Totti is lang niet zo handig met het nemen van penalty's. Papertotti heet niet voor niets Papertotti. Daarin is het woord papera verwerkt, wat blunder betekent. In de cartoon neemt Papertotti het op tegen de vijanden van Rockerduck en komt het uiteindelijk ook op het nemen van penalty's aan. De liefhebbers moeten het maar gaan lezen. De strip ligt vanaf 16 januari in de Italiaanse kiosken.

Eindhoven door de ogen van de Italiaan

Komende week speelt Internazionale in Eindhoven de laatste poulewedstrijd in groep G van de Champions League tegen PSV. De Italiaanse ploeg is al zeker van de volgende ronde, dus de fans kunnen er maar beter een fijn voetbalfeest van maken, daar in de Lage Landen, zo adviseerde de La Gazzetta dello Sport deze week. Gewoon, genieten van een korte vakantie en liever geen relschopperij. Het gaat voor Inter om des Keizers baard dus wat zouden de tifosi zich druk maken? Misschien dat de roze sportkrant daarom besloot een soort VVV-reisadvies af te drukken wat wél en wat vooral niet te doen in de lichtstad.
Eindhoven komt er in de krant helemaal niet slecht vanaf: 'Het is er verassend gezellig en heel wat anders dan het stereotype beeld dat van Amsterdam bestaat, met de vele coffeeshops en de rosse buurt. Vooral op de Markt is er volop vermaak. Lastiger is het volgens de Gazzetta om in Eindhoven aan een bed te komen. 'Want voor een stad met tweehonderdduizend inwoners houdt het aantal hotels niet over. Gelukkig is de Hotel-O-Theek op het Wilhelminaplein voor 28 euro per nacht best te doen', schrijft de verslaggever.

Belangrijker zaken nu. Waar in Godsnaam eet de Italiaan uit ín Eindhoven? En hoe en wat bestel je zoal bij de ober? 'Tsja, daar vraag je me wat', wordt een Italiaanse werknemer van Philips geciteerd. 'Het is en blijft Nederland, dus het is moeilijk een restaurant te vinden waar je lekker kunt eten. Je kunt wel goed eten hoor, maar dan is de kaart niet Nederlands', aldus de ingenieur die vijf jaar geleden naar Nederland verhuisde. 'Eigenlijk', gaat Federico Cesario verder, ' is de frikandel het meest Hollandse gerecht dat er bestaat. Het is een soort würstel, maar ook weer niet en niemand weet eigenlijk uit welke bestanddelen een frikandel bestaat. Toch is de frikandel in Nederland heel populair. Men bestelt hem vooral tijdens het uitgaan. De smaak? (na een lange pauze) Niet te beschrijven'. Ik kon een lach niet onderdrukken (of diende ik me juist te schamen?) en vroeg me af hoe de Italiaan de afgelopen jaren in hemelsnaam had weten te overleven in 'Eindhoove'. 'Nou, gelukkig bestaan er zogenaamde eetcafé's waar je een uitsmijter kunt bestellen. Dat is een gebakken ei op een geroosterde boterham, met bacon en champignons enzo. Echt een calorieën-bom'. Tot zover Nederland culinair. Gelukkig maar dat de kroegen en de discotheken in het centrum niet te ver van elkaar vandaan liggen, schrijft de verslaggever. Alles is te voet te doen, de afstand is maximaal vijftien minuten. Kan die uitsmijter er tenminste weer vanaf gewandeld.

Tot slot krijgt de lezer nog wat tips van culturele aard mee. Zo zijn volgens de Gazzetta het Vanabbemuseum, het DAF-museum en het Philips-museum zeer de moeite waard. En het wordt de fans aangeraden om vlak voor het duel een pintje te gaan pakken in 'de Vereniging', volgens de Gazzetta een bar op de eerste verdieping van het Philips-stadion, maar in werkelijkheid een eetcafé met de naam 'de Verlenging' . 'Ongelooflijk, daar sta je gewoon tussen de PSV-fans en de kans dat je daar als tegenstander op je gezicht wordt geslagen, is klein. PSV-supporters zijn zeer vredelievend', meent de krant. 'Oh, en de supporters noemen zichzelf trouwens 'boeren', omdat ze uit Brabant komen. Het is een geuzennaam waar de fans gek genoeg trots op zijn'. Van dat laatste snapt de gemiddelde Italiaan natuurlijk helemaal niets. Het woord 'terrone', dat ongeveer hetzelfde betekent, geldt in de laars als een vreselijk scheldwoord en wordt door Noord-Italianen gebruikt om landgenoten uit het Zuiden te benoemen. Het is een grove belediging een boer uit Sicilië of Calabrië een 'terrone' te noemen, omdat het in feite 'achtergebleven boer' of 'luie profiteur' betekent. In de ogen van de Milanees of de Piëmontees tenminste. Hoe dan ook, geen haar op het hoofd van een Palermitaan of een Napolitaan om het 'terrone, terrone!!!' zelf van de tribunes te laten kletteren. Maar goed dat er verschil bestaat. Tussen Eindhoven en Milaan, tussen Noord en Zuid, tussen een pasta pomodoro en een frikandelletje speciaal.

Minuut stilte voor Prandelli

De minuut stilte is de laatste jaren aan slijtage onderhevig. Er wordt steeds vaker geapplaudiseerd, gefloten of zelfs geschreeuwd tijdens een minuut, die al lang geen minuut meer is. Gemiddeld genomen kijken scheidsrechters na twintig seconden al op hun stopwatch. Prietttt! Spelen maar. Laten we het vooral niet ongemakkelijk laten worden met z'n allen, ook al is die minuut juist dáár voor bedoeld. Ik weet niet wie er ooit mee begonnen is, met dat idiote handengeklap, of waar ze het hebben uitgevonden, maar afgelopen zondag keerde men in Florence gelukkig terug naar de oorsprong. Voor aanvang van het duel van Fiorentina tegen Inter was het in het stadio Franchi oorverdovend stil. 60 seconden lang hielden 42.000 fans hun adem in om de laatste eer te bewijzen aan Manuela Prandelli. De echtgenote van de trainer van Fiorentina overleed vorige week, na een lang ziekbed, aan de gevolgen van borstkanker. Manuela Prandelli was pas 45 jaar oud, veel te jong natuurlijk. Dat realiseerden de fans in het stadion zich ook. Je kon een speld horen vallen. Er werden spandoeken uitgerold: 'Cesare: verenigd in de overwinning, maar nog meer in het verdriet'. Fans gooiden bossen bloemen op het veld. Witte rozen boven op de dug-out. Prandelli, die er overigens zélf voor koos om weer op de bank te gaan zitten, hief zijn hoofd ten hemel en pinkte een traan weg. Tsja, wie niet?

Dat het duel met 0-2 verloren ging, deed er amper toe. De jongens hadden het toch geprobeerd? Voetbal is in Italië heilig, maar gelukkig niet altijd. Daar kwam Prandelli achter toen de ziekte van zijn vrouw zich drie jaar geleden voor het eerst openbaarde. De trainer had net een lucratief contract met AS Roma getekend maar liet die verbintenis na een paar weken zonder pardon ontbinden. Prandelli wilde zijn vrouw tot steun zijn tijdens de chemotherapie en bestraling, hij wilde thuis kunnen koken voor zijn puberende zoon en dochter. Voetbal, toch zeker zijn tweede liefde, kon hem voor even gestolen worden. Het gezin ging voor. Binnen de Italiaanse voetbalwereld werd Prandelli's gebaar als een zeldzame daad van onbaatzuchtigheid opgevat. Men vond het wat zeggen over het karakter van de trainer, die in Rome niet voor niets de bijnaam 'Ave Cesare' meekreeg. Manuela Caffi, Cesare's jeugdliefde, zou de beslissing van haar echtgenoot later omschrijven als een 'groots liefdesgebaar'. En zijn dochter Carolina zei: 'Ik ben ontzettend trots op papa'.

Misschien dat Cesare Prandelli vanwege zijn bescheidenheid zo goed past bij de club Fiorentina, waar ze met een 'progetto' heten bezig te zijn. De voorzitters Diego en Andrea Della Valle, technisch directeur Corvino en de trainer willen de club op termijn terugbrengen aan de top. Hoe? Door op een verantwoorde en nette manier voetbal te bedrijven. Dat wil zeggen dat in Florence niet met miljoenen wordt gesmeten. Niet langer wordt lukraak aangekocht, maar jonge spelers krijgen onder Prandelli de kans. Het is hameren, sleutelen en slijpen wat de trainer doet. Niet gaan voor instant-succes, maar lange-termijn-denken. Opportunisme is Prandelli vreemd. Pazzini, Montolivo en Osvaldo hoeven niet elke week te presteren, een nederlaag is niet per se fnuikend. En juist daar zit 'm de crux. Creativiteit krijgt de ruimte en zodoende komt talent in Florence tot wasdom, zoals tijdens de Renaissance al het geval was. Zelfs een oude meester als Christian Vieri heeft zichzelf aan de oevers van de Arno herontdekt. Tien kilo lichter dan voorheen en bescheidener dan ooit. En het enige dat Prandelli deed was Bobogol zélf tot dat inzicht laten komen. De ex-Interista die in Milaan rondreed in Porsche's en Ferrari's en bekend stond vanwege zijn flamboyante playboy-gedrag, woont in Toscane weer op het platteland bij zijn moeder. Hij speelt er tussen de cipressen met een voetbal en zijn honden, geniet van wat plakken salami en een slok wijn en pakt dagelijks de trein in plaats van de sportwagen naar de training. Soms is het leven beter eenvoudig.

In Florence wordt al van de Prandelli-doctrine gesproken. De trainer wordt in de kunststad op handen gedragen, geadoreerd, geliefkoosd. Dat bleek deze week uit de vele steunbetuigingen die de trainer ontving. Die steun kwam deze week zowaar (en onder publieke druk) ook uit de hoek van de Lega Calcio. De voetbalbond besloot het initiatief van Prandelli én van de broers Della Valle, om na iedere thuiswedstrijd de zogenaamde derde helft in te voeren, navolging te geven. Het wil zeggen dat vanaf januari spelers van álle ploegen in de Serie A en B elkaar verplicht de hand dienen te schudden na afloop van iedere wedstrijd. Fiorentina noemt het idee Viola Fair. Het is een vorm van sportiviteit die werd overgenomen uit de wereld van het rugby. Het moet de ultras op de tribune duidelijk maken dat voetbal uiteindelijk 'maar' een spelletje is en dat het afgelopen moet zijn met het geweld, het racisme en de spreekkoren. Fiorentina gaf afgelopen weekend het goede voorbeeld. Ondanks het verlies tegen Inter stelden de spelers van Viola zich na afloop op in een rij en werden de tegenstanders netjes bedankt en uitgezwaaid. Ook Prandelli stond in de rij en schudde handen. Een omhelzing van Roberto Mancini en Marco Materazzi, die zelf zijn moeder op jonge leeftijd kwijtraakte. In zijn linkerhand hield hij de bos witte rozen vastgeklemd. In gedachten was hij, uiteraard, bij Manuela. Het resultaat is niet altijd heilig. Gelukkig maar.

Faustino

Ik struinde onlangs over een antiekmarkt die elke tweede zondag van de maand in het centro storico van mijn woonplaats Lucca gehouden wordt. Volop marktkramen op de Piazza del Giglio en voor de cattedrale di San Martino. Veel Venetiaans glas, tafelzilver, damasten tafelkleden en hippe design-meubelen uit de sixties. Een fijn najaarszonnetje scheen neer over de ambulante handel. Een verkoper in tweedehands bontmantels legde uit dat het kraagje waar ik mee in handen stond ooit het vachtje van een marmot moest zijn geweest. Ik moest aan de Stelvio denken, waar ik ooit een marmot onder een boom in het ravijn had zien zitten. En aan Joop Zoetemelk. Niet de wielrenner, maar de jager. Die schiet in de Alpen het liefst op gemzen, maar draait zijn hand niet om voor een marmotje of twee. Mooie beestjes wel, marmotten. En nog verdomd lekker ook. Volgens Joop dan. De oud-renner schotelde Wilfried de Jong ooit gestoofde marmot voor na een dag filmen in de sneeuw, in verband met een portret over de jager in Joop. Helaas had Zoetemelk die dag geen gems geschoten. Hij had er wel veel geteld. De marmot in de pan zou de pijn verzachten, zei Joop. Maar daar dacht het spijsverteringskanaal van de presentator heel anders over. Die had na een paar happen van het knaagdier een onrustige nacht op de plee van Joop. Daar hebben we op de redactie van Sportpaleis de Jong nog jarenlang lol om gehad.

Ik hield stil bij een kraam met tweedehands boeken en tijdschriften en vroeg de verkoper of hij toevallig ook wat in sport deed. Het liefst wielrennen, zei ik. Een tel later trok de man dozen tevoorschijn met honderden Domenica’s del Corriere. Allemaal prachtige, vergeelde exemplaren. Sommigen van nog voor de tweede wereldoorlog, keurig in cellofaan verpakt en met geweldige illustraties op de voorpagina. Van Binda en Girardengo enzo, maar ook veel Mussolini en andere oorlogstaferelen. Kunstwerkjes op zich. De verkoper uit Viareggio stak me een multomap in handen waarin hij de boel op inhoud bleek te hebben gearchiveerd. Dat maakte het zoeken wel zo makkelijk. En de prijzen stonden erachter vermeld.

Ik bestelde voor 10 euro de Domenica del Corriere van 18 februari 1962 met een afbeelding van een verdrietige Faustino Coppi op de voorpagina, in de traditie van het huilende zigeunermeisje. De traan ontbreekt er nog maar aan. In de achtergrond de campionissimo zelf. Op de fiets, in zwart-wit, zwaaiend vanuit de wielerhemel naar zijn achtergebleven zoon. Een maand na de dood van de wielerlegende besteedt de krant uitgebreid aandacht aan de verdeling van de erfenis. Een saai en ingewikkeld stuk over belastingschijven en tarieven om aan te geven hoe oneerlijk het volgens la Domenica verdeeld is tussen Coppi’s wettelijke dochter Marina (uit zijn huwelijk met Bruna Ciampolini) en liefdesbaby Faustino (uit zijn buitenechtelijke relatie met Giulia Occhini, la dama bianca) voor wie er na betaling van 60 procent successierecht over 40 miljoen lires wel erg weinig aan de strijkstok blijft hangen. ‘En la dama bianca, die onlangs met een zenuwinzinking werd opgenomen in het ziekenhuis van Alessandrië, krijgt helemaal niets’, schrijft de krant. Ja, wie zou daar niet overspannen van raken? Volgende blad.

Voor 15 euro liet ik de uitgave van 3 augustus 1924 inpakken, met een verhaal over Ottavio Bottecchia, de 1e Italiaanse winnaar van de Tour de France. Even verderop in de bijlage een artikel over de jongste dochter van Koning Vittorio Emanuele, een bericht over de oudste vrouw van Italië (de 105-jarige Maria Grosa uit Col San Giovanni) en advertenties voor vermageringsprodukten, een ‘petto sviluppato’ (prontere borsten) en een of ander wondermiddel tegen maagkrampen, maagzweren, jicht, spijsverteringsproblemen, eczeem, acné, steenpuisten, stress, diarree én constipatie, hartritmestoornissen, een slecht werkende lever, diabetes, bronchitis, astma en nog honderdeneen andere kwalen. Klinkt verdomme beter dan EPO! Bottecchia zou gek zijn geweest als hij voor de Tour niet om een flesje had gevraagd. En zou de metselaar uit Friuli zijn overwinning in dat geval aan het waarachtige paardenmiddel van dokter Damman uit de Via Monte Napoleone 1 in Milaan te danken hebben? En veel belangrijker: leefde die man nog? Zo niet, was dan nog aan zijn – ongetwijfeld - gepatenteerde recept te komen misschien? Dit kon zomaar de toekomst van het wielrennen betekenen. Weg met de astma-inhalers, neusdruppels en vitamine-injecties. Wie lulde er nog over een bloedtransfusie? Dokter Damman is de man!

www.wielerrevue.nl

Ibra contro Van Basten

In Italië zijn de voetbalfans en -kenners het er al een tijdje over eens: Zlatan Ibrahimovic is een hele grote. En als hij het nog niet is, dan wordt hij het toch zeker. De Zweed had zijn aandeel in de scudetti van Juventus, was grootaandeelhouder in de landstitel van Inter van vorig seizoen en toverde ondertussen ook nog eens met de bal. De elleboogstoten, scheld-, duw- en trekpartijen en andere akkefietjes zijn hem vergeven. In het slungelige lijf van Zlatan huist soms een ballerina, die al dansend met de bal de tifosi in vervoering brengt. En dan is je veel vergeven. Gisteren was de oud-Ajacied tweemaal trefzeker tijdens het Champions League-duel van Inter tegen CSKA Moskou (4-2). De teller in de Serie A staat inmiddels op 7. Geen lullige intikkertjes, maar allemaal goals om in te lijsten want Zlatan voelt zich kunstenaar. De Gazzetta dello Sport durfde de vergelijking met Marco van Basten inmiddels aan. Is Ibrahimovic net zo goed als Van Basten, stelde de roze sportkrant vandaag tijdens een enquete. http://www.gazzetta.it/appsSondaggi/pages/gazzetta/d_1454.jsp

En wat vinden de fans ervan? Volgens 53% van de lezers valt Van Basten qua klasse niet te achterhalen. 23,8% is van mening dat Zlatan op termijn Van Basten zal evenaren en 20,8% denkt dat de Zweed uiteindelijk beter zal worden dan de huidige Nederlandse bondscoach.

Zlatan zelf zal de mening van de fans vermoedelijk worst wezen. Hij zei onlangs met cijfers en statistieken niets op te hebben, met het winnen van prijzen des te meer. Daarbij spiegelt hij zich het liefst aan Van Basten, zijn held. Onlangs zette trainer Roberto Mancini de aanvaller van Inter op een stoel voor de buis op zijn kantoor. Een druk op 'play' en kijken maar naar acties van Van Basten. Wel negentig minuten lang. Goals, omhalen, dribbels en passeerbewegingen van de voetballende Nurejev. 'Kijk, bestudeer en leer van de meester', zei Mancini tegen Zlatan die de beelden leergierig in zich opnam. 'Het was zo'n moment dat ik van mijn leven niet meer vergeet. Naar Van Basten kijken samen met Mancini, zelf toch ook geen onverdienstelijk voetballer', aldus de Zweed die vast een hele grote wordt.

Darth Vader in Lucca

Het heeft niets met sport te maken - al is verzameldrift ook een soort van sport - maar ik wilde de lezers van pastasport toch vertellen over het stripboekenfestival Lucca Comics & Games dat momenteel gaande is. Aan mijn raam in het centro storico van de stad trekken dagelijks duizenden fans van zogenaamde fumetti voorbij. Op zoek naar dat ene ontbrekende stripboek of een dubbel exemplaar ruilend tegen een andere uitgave. Het is een voor mij totaal onbekende wereld, die van de strips (zo geef ik ook niks om Suske en Wiske of Kuifje) maar ik vind het reuze vermakelijk allemaal. Ondanks - of misschien juist vanwége - het hoge nerd-gehalte. Het is een soort carnaval, met metal-optredens in plaats van dweilorkestjes en hoempapa-bandjes. Overal op straat lopen fans verkleed als de hoofdrolspelers uit hun favoriete stripboek, videogame of film. Ah, daar zul je Superman hebben. Daar zit Spiderman, naast Alice in Wonderland en een stelletje Japanse striphelden waar ik de namen niet van ken.

Lucca is al jaren hét centrum van het stripboeken-universum. Om de hoek bij de Via Tabacchi is het hele jaar door het stripboekenmuseum geopend en Lucca Comics & Games wordt al voor de vijftiende keer gehouden. Vooral de ruilhandel in tweedehands videogames is anno 2007 booming. Vraag me niet naar de nieuwste en hipste spellen van dit moment, maar één ding is zeker: er is een hoop veranderd sinds ik begin jaren tachtig Pacman en een Commodore 64 voor Sint Nicolaas kado kreeg. Niks geen gedoe met het onhandig laden van spelletjes middels een cassettebandje en enorme joysticks. Tegenwoordig is het aanklikken die on/off button van de PS of Xbox en gáán.

De komende vier dagen vult Lucca zich na een lange en drukke zomer opnieuw met een veelheid aan toeristen die nu eens niet komen voor het geboortehuis annex museum van componist Giacomo Puccini of de kerk van San Michele, maar voor stripboeken, -plaatjes en games. Op de Middeleeuwse stadswal spelen opgeschoten pubers ondertussen rolspellen. En zo kan het zomaar gebeuren dat je tijdens je dagelijkse wandeling met hond en kind tussen de Marvel-striphelden, ridders, trollen, frodo's en andere fantasy-figuren moet door navigeren en vanochtend liep ik nog vóór de ochtend-cappuccino Darth Vader tegen het lijf. Gelukkig houden de carabinieri ondertussen een oogje in het zeil. Met een razendsnelle Lamborghini in de stand-by, want stel je voor dat the dark side of the force uit de Star Wars-serie zich aan de Lucchese bevolking zou willen vergrijpen? Dan kun je er met je Lambo niet snel genoeg bij zijn.

Lucca Comics & Games van 1 t/m 4 november. www.luccacomicsandgames.com

Impotente scheidsrechter

Het spel der bal is niet zonder risico's. Botbreuken, afgescheurde kruisbanden en spierscheuringen zijn wekelijkse kost en mijn Oom S. moest jaren geleden zijn linkertestikel al afstaan nadat een tegenspeler hem tijdens een partijtje voetbal in een Friesch weiland tussen Dronryp en Leeuwarden zó hard in zijn klokkenspel schopte dat vijftig procent van zijn kloten het begaf. Dat verhaal in geuren en kleuren doet het anno 2007 nog steeds geweldig tijdens feesten en partijen en dan krijg je de opstelling er gratis en voor niets bij. Gelukkig kan een man het leven ook met één bal aan.

Afijn. Dat veelvuldig koppen tot knallende koppijn kan leiden is ook bekend. En wat leerde Raffaele Guariniello uit Turijn ons deze week? Dat de ziekte van Lou Gehrig veel vaker voorkomt onder voetballers dan onder gewone stervelingen. De magistraat uit Turijn (onder ander bekend van de dopingzaak tegen Juventus) doet thans onderzoek naar het verband tussen voetbal en het krijgen van de zenuwaandoening. Guariniello ontdekte dat in Italië van de 24.000 voetballers inmiddels 13 voetballers aan de ziekte zijn overleden en dat zo'n 33 ex-spelers de ziekte op dit moment hebben. Dat is veel meer dan gemiddeld. "Ook lever- en darmkanker blijken voetballers twee keer zo vaak te treffen als niet-voetballers", aldus Guariniello.
In Florence is al jaren een onderzoek gaande om te achterhalen wie de spelers van Fiorentina in de jaren zeventig al die amfetamine en andere pepmannen toediende, met als gevolg dat de helft van dat team inmiddels het loodje legde. De een kreeg een hartaanval, de ander een infarct (zoals Giancarlo Antognoni die het - gelukkig maar - overleefde) en zo waren er nog wat tumoren en andere vormen van kanker. Heel lelijk allemaal.

Gelukkig dat er deze week weer een bericht om te grinniken in de krant stond. Zo stelde een voorlopig anonieme scheidsrechter deze week de gemeente Varazze aansprakelijk voor zijn impotentie. Wat wil het geval? Tijdens een partijtje voetbal op het terrein van 'Pino Ferro' (dat eigendom is van de gemeente Varazze, een kustplaatsje langs de Ligurische kust) kwam de leidsman tijdens een van zijn rushes nogal ongelukkig terecht in een op het oog onzichtbaar gat in de grond. Hij hield aan die buiteling een rugblessure over en dat had volgens de deskundigen weer een acute vorm van impotentie tot gevolg. Echt waar! De arbiter krijgt hem na die bewuste struikelpartij met geen mogelijkheid meer omhoog. Of zoals het medisch rapport het keurig omschrijft: 'Het gaat hier in wezen om een tijdelijke of blijvende (gedeeltelijke of volledige) impotentie, oftewel; om een erectie te bereiken danwel in stand te houden'.

Het is je reinste vulgariteit maar ik kon een lach tijdens het lezen van het bericht in de Gazzetta niet onderdrukken. Voor de bewuste scheids is het natuurlijk helemaal niet om te lachen. En die eist nu dan ook een schadevergoeding waar je duizelig van wordt. Hij beschuldigt de gemeente van nalatigheid omdat het veld van Pino Ferro veel beter had moeten worden onderhouden. Arme scheids. Die kan zijn Italian stallion voorlopig wel op stal laten staan. En ze zijn al zo vaak de klos, gli arbitri.

Fiorentina FC Groningen op pornokanaal

Europese voetbalduels worden in Italië gewoonlijk uitgezonden door staatszender Rai, Berlusconi’s Mediaset of betaalzender Sky, maar in de rechten van Fiorentina – FC Groningen was geen Italiaanse zendgemachtigde geïnteresseerd. Vandaar dat Marco Crispino, eigenaar van het pornokanaal Superpippa Channel, de rechten van het UEFA-Cupduel besloot aan te schaffen. Zo kan het morgen gebeuren dat rond de klok van half zeven Adrian Mutu en Ron Jans in beeld verschijnen, terwijl Jenna Jameson en Rocco Sifredi net hun sexuele hoogtepunt achter de rug hebben. Niet voor niets dat de deal in het preutse Italië tot nogal wat hilariteit leidde. Ten onrechte, vindt Crispino. ‘Want voetbal en sex gaan prima samen. We zijn ook bezig met de rechten van duels uit de Serie C en de Serie B. Wij zijn een soort lowcost-betaalzender en willen graag die duels uitzenden waar de andere kanalen hun neus voor ophalen, zoals in dit geval wedstrijden uit de UEFA-Cup’. Fans van Fiorentina moeten vijf euro neertellen om het duel tegen Groningen te kunnen zien. En dan moet de preutsheid maar even aan de kant gezet. Niet iedere fan lijkt daartoe bereid. Of zoals deze tifoso van i Viola het op zijn webblog verwoordde: ‘Ik weet niet of ik erom moet lachen of huilen. (...) Mijn Fiorentina op een pornokanaal. En wie gaat het commentaar verzorgen? Cicciolina misschien? Ik zie het al helemaal voor me: ‘Toe dan....jaaaaaaaaaaa...kom dan....jaaaaaa....ik kóóóm!!!’

Bevallen is topsport

Dat bevallen en topsport prima samen gaan, bleek 9 september jongstleden. De scheidsrechter had amper gefloten voor het einde van het EK-kwalificatieduel tussen Italië en Frankrijk, of de eerste weeën dienden zich aan. Ik vond dat mijn nog ongeboren dochter zich daarmee keurig aan de spelregels van de familie had gehouden. Ik moest vroeger ook mijn mond houden als Sport in Beeld op televisie was. De Gazzetta dello Sport lag nog opengeslagen op het nachtkastje, naast een boek over de architectuur van Italiaanse voetbalstadions. Het WK rugby was net begonnen, de Vuelta was aan de gang. De bevalling nu dus ook. En daar lag ik dan, in het ziekenhuis van Lido di Camaiore. Puffend in een veel te benauwd kamertje aan de voet van de Apennijnen, al vergoedde het adembenemende uitzicht over de Tirreense zee veel. Ik moest aan Alessandro Petacchi denken, die hier om de hoek een riante villa bewoonde. Samen met zijn echtgenote Anna Chiara, de pratende papegaai Koky, zijn twee katten Sissy en Romeo, fret Trilly en nog wat inheemse diersoorten. Wat zou de spurter op dit uur van de nacht aan het doen zijn, schoot het door mijn hoofd? Koky ‘koppiekrauw’ leren zeggen? Met Trilly aan de wandel? Snel een extra pufje nemen van de astma-inhaler, nu het dopingtribunaal in Rome had gezegd dat het mocht? Of peddelde Ale Jet deze weken in de Vuelta in het rond? En weer een wee. In het bed naast me op de kamer kreunde en kermde Donatella Rossi ondertussen dat het een lieve lust was. De 39-jarige was die middag middels een keizersnee bevallen van een gezonde zoon: Valentino, bedoeld als eerbetoon aan de beroemde Italiaanse motorcoureur. Op de kraamafdeling werden al volop grappen gemaakt over de jongste naamgenoot van de motormuis, die in Italië een absolute legende is. Ginnegappen over het uitdelen van handtekeningen en het ontduiken van belastingen. De krullenbol ontbreekt er nog maar aan, zei een verpleegster giechelend. Wat deed je een kind aan met zo’n vernoeming, vroeg ik me af. Alsof ik mijn kind Johan had durven noemen, als mijn achternaam Cruyff zou zijn geweest. Mevrouw Rossi had haar baby trouwens ook de voornaam Vasco kunnen geven, naar de razendpopulaire Italiaanse rocker. Of Paolo, gelijk de populaire wereldkampioen voetbal. Of Andrea, zoals de wielrenner uit de stal van Aqua e Sapone. ‘Maar mijn echtgenoot is nu eenmaal dol op ronkende motoren, dus het moest en zou Valentino worden’, zei Donatella Rossi terwijl ze een golf braaksel over het ziekenhuisbed uitstortte. ‘Komt door de morfine’, murmelde de 39-jarige die steeds groen en geler begon te zien. En weer een wee. Bevallen ís net topsport. ‘Tijdens een bevalling verbrand een vrouw gemiddeld zo’n vijfduizend kilocalorieën, een inspanning gelijk het lopen van een marathon’, legde de gynaecoloog in het ziekenhuis van Lido di Camaiore aan de aanstaande vader uit, terwijl ik met beide benen in de lucht de zoveelste dreun van een wee opving. Voor de aardigheid: een uurtje tuinieren kost driehondervijftig kilocalorieën, het huis stofzuigen honderdnegentig en met tien minuten lachen verbrand je zo’n vijfenveertig kilocalorieën, liefst één hele kilocalorie meer dan je met het insmeren van je lichaam met bodylotion verbruikt. Nog een vergelijking: een wielrenner van zo’n zeventig kilo verbruikt tijdens een vijftien kilometer lange klim van een col met een gemiddeld stijgingspercentage van zo’n zeven procent, zo’n duizend kilocalorieën. En die gasten hebben er nota bene voor getraind. Afgezet tegen een bevalling was de beklimming van de Mortirolo, de Stelvio of de Tourmalet dus een peulenschil. ‘Ik lig hier verdomme de Tour de France in één nacht af te werken’, brulde ik richting de omstanders en commandeerde mijn knecht links aan het bed om proteïnerepen, drinkbussen, bananen, thee met suiker en nog meer powersnacks. Weer een wee. De laatste. Gelukkig. Een half uur later verzamelden Italiaanse vrienden en familie zich om het ziekenhuisbed en bogen zich over de wieg van kleine Julia. ‘Kijk eens wat een atletisch lichaam ze heeft’, zei de trotse vader. ‘Lekkere flinke hockeykuiten’, begon opa. ‘Ze heeft mijn brede schouders’, reageerde oma. ‘Dat wordt een zwemster, kan niet anders’. ‘Ze heeft gambe lunghe, lange benen. Wielerbenen. Julia wordt de nieuwe Leontien!’, kirde peettante Gianna enthousiast terwijl per sms de eerste felicitaties en gelukwensen binnenstroomden. Ik draaide me nog maar eens om in bed. Wie zou vandaag de etappe in de Vuelta gewonnen hebben?

Deze column werd ook gepubliceerd in Wielerrevue. www.wielerrevue.nl

Calcio nel Culo van Baldini

Wat bleef hangen van het openingsweekend in de Serie A? De wonderschone goal van Riccardo Montolivo natuurlijk. De talentvolle middenvelder van Fiorentina lepelde het leer zo soepeltjes over de doelman van Empoli, dat er een siddering door het stadion ging. Florence omarmde de troonopvolger van Giancarlo Antognioni hartstochtelijk. Nog meer? Jawel. Juve is back. Nummer 1 op de ranglijst na de eerste speelronde, zoals we het van de Oude Dame gewend zijn. En al was het technisch niet al te hoogstaand, de grinta van Del Piero & figli werkte aanstekelijk. Voor het overige liet AS Roma het beste spel zien, mogen de fans van Palermo zich verheugen dat spits Amauri weer terug is van weg geweest, lijkt Milan op tijd in vorm voor het duel om de Europese Supercup van aanstaande vrijdag en verspeelde Inter dure punten. De ploeg nerazzurro bewees maar weer eens dat het de grootste tegenstander in zichzelf weet. Afijn. Nog wat soms? Jazeker wel. Wat te denken van het het opstootje langs de zijlijn tussen Baldini en Di Carlo. Volgens de trainer van Catania had Di Carlo van Parma hem dusdanig geprovoceerd dat Baldini zich wel genoodzaakt zag een calcio nel culo te verkopen. Oftewel: een ouderwetse schup onder z'n kont voor Di Carlo. Italië sprak er schande van. Behoorden trainers niet het juiste voorbeeld te geven? Werd het niet eens tijd dat de Serie A probeerde een positief signaal af te geven? Had Calciopoli niet voldoende afbreuk gedaan aan het imago? De bovenstaande afwegingen gingen vermoedelijk niet door het hoofd van hete bliksem Baldini, die vandaag door de voetbalbond werd bestraft en tot eind september op de tribune moet brommen. De bank als verboden terrein. Om maar aan te geven dat het de Italiaanse voetbalautoriteiten menens is. Het is de nieuwe netheid. Asociaal gedrag wordt niet langer getolereerd. Bravo! Al kon ik een lach niet onderdrukken toen ik Baldini zondag uithalen zag. Oordeelt u zelf.

Over Coppi en Rasmussen in Wieler Revue

Tom Waits op de radio onderweg naar Zwitserland. Op schuurpapiertoon zingend over ‘Rosie’ en ‘Broken bicycles’. Vanuit Lucca op topspeed naar Genova, noordwaarts richting Tortona, slalommend over de A7. Iets verderop de Passo del Turchino, voorbij de afslag voor Novi Ligure en Castellania, geboortedorp van Fausto Coppi. Rechts aanwijzingen voor Cassano Spinola, het gehucht waar Coppi’s langstlevende gregario Andrea Carrea nog altijd woont. In Italië is wielrennen nooit ver weg. Il naso, vanwege Carrea’s imposante gehoekte neus, zit tegenwoordig niet meer op de fiets maar stookt voortreffelijke witte wijn en jaagt op wilde zwijnen. En daar maakt die alleraardigste mevrouw Carrea dan weer een pasta met een sugo di cinghiale van. Vroeger maakten Coppi en Carrea samen jacht. Op wielrenners én wilde zwijnen. In een laatje onderin de kast bewaart de gepensioneerde coureur een roze trui van zijn vriend de Campionissimo. Het wollen tricot ligt keurig opgevouwen tussen de mottenballen, bovenop een stapeltje met wat kampioenstruien en sjerpen van Carrea zelf. Eens per jaar laat Carrea’s echtgenote het roze relikwie buiten wapperen in de wind. Dan verzamelen wielerfans uit de hele regio zich voor de poorten van Carrea’s huis. Er werd al eens fors geboden op het inmiddels wat verfomfaaide truitje, maar geen haar op Carrea’s hoofd die aan verkopen denkt....

Lees meer van Verhoofstad over Coppi en Rasmussen in de jongste uitgave van Wieler Revue, nu te koop in de winkel.

www.wielerrevue.nl

Rabobank wist waar Rasmussen was

Michael Rasmussen heeft vandaag tegenover la Gazzetta dello Sport gesuggereerd dat de leiding van de Rabobankploeg wel degelijk wist dat hij in juni niet in Mexico maar in Italië uithing. ‘Ik heb in diezelfde periode ook in de Pyreneeën getraind, samen met Denis Menchov. Rabobank heeft de vliegtickets betaald, dus wisten ze ook waar ik was’, aldus Rasmussen die deze week overigens een onderhoud had met manager Palmiro Masciarelli van Aqua e Sapone over een contract voor volgend jaar. De Deense klimgeit werd tijdens de meest recente Tour de France door Rabobank's algemeen directeur Theo de Rooy ontslagen en naar huis gestuurd omdat hij zou hebben gelogen over zijn verblijfplaats in juni. Rasmussen mistte in diezelfde periode twee onaangekondigde dopingcontroles van de UCI. De voormalig Rabo-renner was op het moment van ontslag de drager van de gele trui.

Voetbal en vendetta

Zaterdag staat de ouverture van de Serie A op stapel. Daarmee komt een einde aan een lange zomer van speculeren. Het goede nieuws is dat het de afgelopen maanden eens niet over Moggi en aanverwante omkoopschandalen, corruptie en fraude ging. Het slechte nieuws is dat Italiaanse clubs niet in staat zijn gebleken spelers van internationale allure aan te trekken. Het ontbrak de clubs niet aan goede wil. Galliani zei namens Milan achter Ronaldinho aan te zitten. En anders zag Berlusconi in Eto'o een alternatief. Nee, de fans hoefden zich geen zorgen te maken. Over een vertrek van Kaka naar Real viel niet te praten en die grote aankoop? Die zou er gaan komen, geen zorgen. Moratti van Inter droomde ondertussen van Thierry Henry. Ja, van wie eigenlijk niet?

Calciomercato is tijdens de warme Italiaanse zomermaanden een reuze vermakelijk fenomeen. Dagelijks uitgebreide statistieken en overzichten in de sportkranten, extra uitzendingen op televisie en speciale sites op het web. Lekker speculeren en discussieren met z'n allen. Met de Gazzetta op schoot, onder de parasol op het strand. Het gaat allesbehalve om de waarheid, het gaat om het spel. Om het drama. Het draait om trots. Om rivaliteit. Milan wil Inter ook tijdens de zomer de loef af kunnen steken, of andersom. Wie gaat waar heen, hoe groot is de kans dat Ronaldinho naar Milan komt, Suazo wel of niet naar Inter, percentage zus, percentage zo, Chivu van Roma naar Inter - welles, nietes? Zouden clubs in Nederland zich vermoedelijk maar boos maken over mogelijke onwaarheden in de krant, in Italië doen de heren clubbestuurders vrolijk aan het spel van lekken en speculeren mee. Op de eerste plaats om de eigen aanhang tevreden te stellen, want hongerige tifosi verlangen altijd naar meer en beter. Die willen top-spelers voor hun duurbetaalde seizoenkaart terug zien. Die eisen een volwaardige opvolger voor Shevchenko en geen volgevreten vedette zoals Ronaldo. De Braziliaan wordt gezien als een soort zoethoudertje. Leuk om de cugini van Inter een beetje mee te pesten. Niet meer en niet minder. Op de tweede plaats dient het gespeculeer in de media het onderhandelingsproces. Zo ging het vroeger en zo gaat het nu. Met één verschil: tot voor een paar jaar geleden was Italië hét voetbalmekka. Calcio, pasta en pecunia. En de Italiaanse fiscus kneep een oogje dicht als het om de aangifte van inkomstenbelasting ging. Die inspecteurs waren ook fan natuurlijk! Nou, wat wilde je als voetballer nog meer? Tegen de glamour en de poen van de Serie A viel in die dagen door clubs in Spanje, Engeland of Nederland gewoon niet op te boksen. Als het spel eenmaal op de wagen was, nou - PSV, Ajax of Feyenoord! - dan spaarde je je maar. Het was in de tijd dat sterren met liefde kozen voor een verblijf in de Serie A. Deze zomer gebeurde dat niet. Ergo: zelfs spelers van eigen bodem trokken weg. Zo verhuisde WK-held Grosso van Inter naar Lyon, Toni ging naar Bayern, Lucarelli naar de Oekraïene en de talentvolle Rolando Bianchi tekende voor Manchester City. Wat AZ's jongste aankoop Graziano Pelle betreft is zélfs de Holland Casino eredivisie aantrekkelijker dan de Serie A. Het moet niet veel gekker worden. Vinden ze in Italië.

De Italiaanse competitie kampt met een imago-probleem en is serieus aan inflatie onderhevig. Het logische gevolg van alle omkoopschandalen van de afgelopen jaren, de supportersrellen, het feit dat de stadions verpauperd zijn en daardoor slechts matigjes gevuld. Het ongunstige huidige belastingklimaat trekt buitenlanders evenmin over de streep. In Italië wordt nog altijd heilig geloofd in het fenomeen ritiro. Voor elke uitwedstrijd worden de spelers ver weg van vrouwen en vriendinnen opgesloten in een trainingskamp, met de Sony Playstation als enige luxe. Nou, daar word je als voetballer niet erg vrolijk van. Zoals de moderne voetballer ook een broertje dood heeft aan de straffe tactische regels die in Italië gelden. Een goal wordt in de Serie A nog altijd liever voorkomen dan gescoord. Het is een ingesleten traditie, diep verankerd in de collectieve erfelijkheidsstructuur, dat het resultaat altijd vóór het spektakel gaat. Het zal ermee te maken hebben dat calcio in Italië veel méér is dan een halszaak. Calcio is van levensbelang. Voor een kleine groep hardcore tifosi maakt dát de Serie A juist tot een interessante en intrigerende competitie, veel andere voetbalfans zoeken hun toevlucht in Engeland of Spanje waar nu eenmaal frivoler en aanvallender wordt gebald. Klopt.

Ik kan persoonlijk niet wachten tot het spektakel zaterdag weer van start gaat, al wordt de ouverture helaas al weer overschaduwd door gedoe tussen twee rivaliserende supportersgroepen. Genoa tegen Milan zou een duel tussen twee klassieke rivalen moeten zijn. Rossoblu tegen rossonero, de promovendus van vorig jaar (en tevens oudste club van Italië) tegen de winnaar van de Europa Cup I. Een prachtig affiche, maar anno 2007 draait het in de Serie A niet langer om romantische sentimenten. Zo gaat het de fans van Genoa dit weekend maar om één ding: vendetta! Eindelijk vendetta voor de moord op Vincenzo Claudio Spagnolo. De Genoa-fan werd op 29 januari 1995 door de 18-jarige Milan-ultra Simone Brasaglia neergestoken en overleed daarna aan zijn verwondingen. Uit angst voor ongeregeldheden heeft de prefect van Genova het stadion inmiddels afgesloten voor Milan-fans.

De dood van 'Spagna' is even luguber als tragisch en een direct gevolg van een jarenlange gespannen verhouding tussen beide supportersscharen. Het geruzie tussen beide groepen dateert van 1982 toen Milan in plaats van Genoa op de laatste speeldag uit de Serie A degradeerde. De club rossoblu wist die dag het vege lijf te redden, met dank aan 'zusterclub' Napoli dat een gelijkspelletje ook wel genoeg vond. Milan heeft Genoa altijd van omkoping beschuldigd. Andersom vond Genoa dat het machtige Milan niet zo moest zeuren.
Afijn, in 1995 leidde een en ander tot een enorme clash tussen ultra's buiten het stadion in Genova. Flessen en stenen vlogen over en weer door de lucht. De ene groep fans jagend op de andere in de straten rond het Marassi. Overal knokpartijen, een slagveld. Opeens besloot de piepjonge Simone Bresaglia een mes te trekken en trof daarmee de 24-jarige 'Spagna' in de hartstreek. 'Ze hebben me te pakken, ze hebben me te pakken', stamelde de Genovees terwijl hij ineenzakte. Bresaglia vluchtte daarop het stadion in. Na 38 minuten in de eerste helft werd het overlijden van Spagnolo door de speaker wereldkundig gemaakt, waarop het uit de kelen van zo'n negenhonderd Milanisti klonk: 'Hoera, één minder, één minder...lalalala'. Reden voor de geschokte spelers om collectief van het veld te stappen. Niet veel later lazen beide aanvoerders een gezamelijke verklaring voor: 'Genoa en Milan hebben besloten de wedstrijd te staken, als een teken van rouw en in de hoop dat dit soort excessen, die niets met voetbal van doen hebben, zich in de toekomst niet langer voor zullen doen'. Het was voor het eerst dat een duel in de Serie A op initiatief van de spelers zélf werd stilgelegd, maar niet voor het laatst dat 'calcio' een dodelijk slachtoffer zou maken. Vorig jaar nog kwam politie-agent Filippo Raciti om het leven tijdens de Siciliaanse derby tussen Catania en Palermo. Absurd natuurlijk, om te moeten sterven in naam van voetbal. Dat vindt ook Cosimo Spagnolo. De vader van de twaalf jaar geleden overleden Vicenzo deed deze week een dramatische oproep aan beide supportersgroepen om het verleden te laten rusten. Om het duel, dat voor het eerst sinds 1995 wordt gespeeld, niet aan te grijpen voor welke vorm van vendetta dan ook. 'Ik wil niet nog meer pijn moeten lijden. Ik kan meer geweld niet aan. Ik heb een zoon verloren vanwege een voetbalwedstrijd. Het is absurd om zo te moeten sterven. Dat zeg ik tegen alle voetbalfans in Italië, niet alleen tegen de fans van Milan en Genoa. Als er zondag toch wat voorvalt, zou ik me ontzettend verraden voelen'.

Cosimo Spagnolo heeft volkomen gelijk natuurlijk. Laat de Italiaanse voetbalfans daarom in Godsnaam naar hem luisteren. Spagnolo's oproep verdient gehoorzaming. Die man heeft genoeg geleden. En als de Serie A dit jaar daadwerkelijk gevrijwaard kan blijven van geweld en dodelijke slachtoffers, dan kan het zomaar eens een hemeltergende mooie voetbalcompetitie worden. Forza ragazzi.

Materazzi: 'Preferisco la p... di tua sorella'

Zo, het hoge woord is eruit. Zes woorden om precies te zijn. 'Preferisco la puttana di tua sorella'. 'Ik heb liever met de poes van je zus te doen', of iets van die strekking. Met die zin provoceerde Marco Materazzi zijn directe tegenstander Zinedine Zidane tijdens de finale van het WK voetbal, op 9 juli 2006 in Berlijn. Even daarvoor had de Fransman op pesterige toon aan Materazzi gevraagd of hij na afloop zijn shirt wilde hebben, soms? Afijn, bij Zidane sloegen zoals bekend de stoppen door. Hij reageerde met een ferme kopstoot tegen de bast van Materazzi en werd met rood van het veld gestuurd. Einde WK, einde carriere en Italië wereldkampioen voetbal. Commotie alom na afloop. Waarom liet Zidane zich gaan? Wat had Materazzi gezegd? En was het wel terecht dat Zizou gestraft werd terwijl de provocateur tijdens de finale vrijuit ging?

Materazzi, die tot nu steeds ontkende Zidane óf diens moeder persoonlijk te hebben beledigd, doet de onthulling in zijn biografie die eind september in de Italiaanse boekhandels ligt, maar het tijdschrift TV Sorrisi e Canzoni tikte de primeur deze week al op de kop en besloot te publiceren. Daarmee komt een einde aan een jaar van speculeren. Heel wat liplezers en andere specialisten werden er door de verschillende kranten en televisie-programma's in Italië in de weken na het WK bijgehaald om Materazzi's woorden te ontcijferen. En als het niet om de moeder van Zidane ging, was zijn belediging dan van politieke danwel racistische aard geweest soms? Nee dus.

Materazzi, buiten de landsgrenzen toch al niet bijster populair, hoeft bepaald niet trots te gaan op zijn uitspraak. Dat realiseert de verdediger van Inter zich zelf ook. Hij ondernam het afgelopen jaar niet voor niets verschillende pogingen om de vete met Zidane uit te spreken. Tevergeefs. De Fransman weigerde een incontro. Zizou heeft aan een verlaat mea culpa duidelijk geen behoefte. Materazzi ondertussen belooft tijdens het interview met TV Sorrisi e Canzoni beterschap voor de toekomst: 'Ik heb geleerd van de fouten uit het verleden. Ik heb mijn excuses gemaakt en zal me voortaan volwassen gedragen'. We zullen zien. Om te beginnen op acht september aanstaande. Dan staat in Milaan de zwaarbeladen EK-kwalificatiewedstrijd Italië-Frankrijk op stapel.

Rossi in de problemen

Alsof Valentino Rossi dit seizoen al niet genoeg aan zijn hoofd heeft. Schuifpartijen over het asfalt, gestuiter in de grindbak, op achterstand in de stand om het WK, gedoe met banden, nog meer gedoe met vriendinnen en amante en nu dan zit de fiscus de oud-wereldkampioen op de hielen. En niet zomaar. Volgens de belastingdienst heeft de motorcoureur ten onrechte zijn aangifte in Engeland gedaan. Rossi woont sinds maart 2000 weliswaar officieel in Londen, maar brengt het merendeel van de tijd in Italie door. Bovenal zou il Dottore tegenover de fiscus sponsorinkomsten hebben verzwegen. De Italiaanse belastingdienst zou daardoor tussen 2000 en 2004 zo'n zestig miljoen euro zijn misgelopen. En dat doet pijn. Vooral nu de regering van premier Prodi de centjes zo hard nodig heeft om het enorme staatstekort weg te werken en/of het pensioengat te vullen. Of de accountants van Rossi er een potje van hebben gemaakt of juist op een slimme manier de wet omzeild, is nog onduidelijk. De belastingdienst heeft hoe dan ook een onderzoek ingesteld.

Graziano Rossi, vader van, reageerde vandaag tegenover de media. Valentino was voor commentaar niet bereikbaar. Volgens de roddelbladden Novella2000 en de website Dagospia omdat il Dottore zich in Sardinië in het geniep ophoudt met zijn nieuwste verovering: de sexy showgirl Elisabetta Canalis. De geruchten over een affaire tussen de twee dateren van de Grand Prix van Mugello, toen de actrice/presentatrice (tevens de ex van voetballer Cristian Vieri) ere-gast was in de box van Valentino. Daarna werden de twee samen gezien tijdens een diner met vrienden, op het strand van Fano, ze zouden een romantisch weekend hebben doorgebracht in Rossi's villa op Ibiza en de afgelopen week staken roddels de kop op over een gedeelde vakantie in Sardinië waar Vale en Eli het tijdens de vroege ochtenduren op een rondje naaktzwemmen plegen te zetten. De foto's ontbreken er nog maar aan. Over Arianna, Valentino's longtime girlfriend, wordt ondertussen niet gerept terwijl eerder dit jaar volop werd gespeculeerd over een sprookjeshuwelijk en een liefdesbaby. Ach, het is ook overal hetzelfde. In Nederland wordt gegniffeld en gesmuld als Guus Hiddink door de fiscus voor het gerecht wordt gedaagd, in Italië is het nu de beurt aan zondagskind Valentino.

Kalender Serie A 2007/2008

Hoera, de kalender in de Serie A is bekend. Op 26 augustus rolt de bal weer. Gelukkig maar. Ondanks alle omkoopschandalen, de leegloop in de stadions en de algehele financiële malheur waar de Italiaanse competitie mee te kampen heeft, blijft de Serie A toch een van de meest fascinerende en interessante Europese voetbalcompetities sinds de oprichting in 1930. Nee, er wordt niet zo frivool gebald als in Spanje, het is allemaal wat minder enthousiast dan in de Premier League, in Frankrijk heeft de eerste de beste jeugdspeler meer talent in zijn kleine teen dan de meeste Italiaanse profs in hun hele lijf, er wordt door tifosi veel vaker geknokt, gemoord en onbehoorlijk gefoeterd dan in de Bundesliga, je ziet in de Serie A maar weinig ploegen in een 4-3-3 variant ten aanval trekken en er zijn zelfs kenners die beweren dat het niveau van de Holland Casino Eredivisie hoger ligt dan dat van de Italiaanse eredivisie. Maar dan toch: de Serie A, blíjft de Serie A. Een competitie tussen prachtige klassieke voetbalclubs zoals AC Milan, Internazionale, Juventus, AS Roma, Lazio, Fiorentina én Napoli niet te vergeten. Bovendien is het het land van de wereldkampioen, waar genoeg sterren wekelijks schitteren. Forza!

Klik voor het volledige competitieschema op de onderstaande link:
http://www.gazzetta.it/speciali/statistiche/2008_nw/calendario/

Of download het volledige programma via de website van de Lega Calcio:
http://62.149.232.202/